Een rode loper voor de directrice

Tapijt, Viering, Red, Rich, Vip

Column 7 Een rode loper voor de directrice.

Als je het woord directrice hoort, waar denk je dan aan? Juist, aan een vrouw in een pak en op van die nette, gepoetste schoenen. In haar ene hand een koffer en in de andere hand een telefoon. Op het eerste gezicht lijkt het alsof alles klopt aan deze vrouw, maar zou dit daadwerkelijk zo zijn?

Zucht, het is maandag en ik mag weer aan het werk, of moet weer aan het werk? Mijn lichaam voelt zwaar, en ik besluit de automatische piloot maar weer van stal te halen. Mijn tas is ingepakt en voor dat ik het weet zit ik op de fiets. Ik fiets langs de busbaan en voel hoe ik hard tegen de wind in moet trappen. Eenmaal de brug over voel ik de spanning, als ik de hoek om ben ga ik richting mijn werkplek. Heb ik hier zin in? Nee! Moet dit? Ja!

De directrice van mijn werk komt op een ochtend aangereden in haar Audi. Ze parkeert en stapt met haar neus in de wind uit. Op het kantoor is duidelijk wanneer de directrice aanwezig is, ze ziet de opvangplek als haar eigen kind. Een van mijn collega’s schiet onder de tafel als ze de directrice op het plein ziet lopen.  De uitstraling van het pand moet in topconditie zijn. Het gangpad naar de hoofdingang moet onkruid vrij zijn, en op de deurmat is geen oneffenheid te vinden. Een rode loper voor de directrice

Toch merk ik dat de directrice het personeel aan zijn lot over laat. In het begin zijn er personeelsfeesten, met bekende artiesten. Ook met kerst is er voor iedereen een groot kerstpakket. Maar al snel kan er geen compliment meer vanaf. De directrice moet verdorie blij zijn dat we voor haar werken, anders was er niks te verdienen. Er heerst een negatieve sfeer en collega’s zijn somber omdat ze geen uitdaging zien. Er zijn irritaties omdat collega’s op hun tenen lopen. Ik wil niet naar het werk en huilend thuiskomen.

Ik begrijp dat de directrice stress kan ondervinden van het runnen van een bedrijf. Desondanks keur ik het niet goed om deze stress te uitten op het personeel. Na jaren alles maar slikken wat ze tegen mij zeggen, ben ik me nu bewust van wat ik zelf belangrijk vind. Laten we elkaar de waardering geven die de ander verdiend. Doe eens gek organiseer een gezellige avond met elkaar en zorg dat je als team op die rode loper komt te staan!

Liset van de Sanden draaide tien jaar mee in het stramien van de reguliere kinderopvang. Het zat haar niet lekker. In haar columns kijkt ze terug en wil ze mensen aan het denken zetten: hoe sluiten we beter aan op de behoefte van het kind.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.